Lizbona

Za pierwszym razem do Lizbony nie przyleciałem, tylko przyszedłem pieszo. Była celem mojej kilkutygodniowej wędrówki, którą rozpocząłem pod koniec sierpnia 2014 roku w Faro. Szedłem wzdłuż portugalskiego wybrzeża, po drodze mijając zatłoczone przez turystów kurorty, pustkowia, doświadczając niezwykłych spotkań i przypadków.

Gdy dotarłem do Lizbony i zatrzymałem się w tanim hostelu przy Praça dos Restauradores, poczułem niespodziewany przypływ radości. Nie cieszyłem się bynajmniej z kresu wędrówki (z tym akurat ciężko było mi się pogodzić, więc przyrzekłem sobie, że pewnego dnia wrócę do Lizbony i ruszę w dalszy marsz). Moje ówczesne samopoczucie powiązałem z zachwytem miastem, z którym poczułem połączenie. Choć sama Lizbona różniła się od mojego wyobrażenia, które zbudowałem na “Lisbon Story” Wendersa i mojej tęsknocie za Brazylią, było w niej coś wyjątkowego. Postanowiłem, że będę do niej wracać.

Nie czekałem długo. Kolejny raz odwiedziłem Lizbonę już kilka miesięcy później, kiedy niespodziewanie życie wepchnęło mnie w miejsce, w którym nie widziałem możliwości ruchu. Nie potrafiłem pogodzić się z myślą o uzależnieniu mojego bliskiego kolegi, a jeszcze bardziej z tym, że nie mogę mu pomóc. Pamiętam, jak zaraz na początku stycznia 2015 szedłem przez centrum Gliwic i kompletnie nie wiedziałem co zrobić. Wszedłem do lokalnego biura podróży i wyszedłem z biletem do Lizbony. Wieczorem byłem już w samolocie. Na miejscu odnalazłem spokój.

Lizbona stała się dla mnie jednym z najbliższych mi miejsc, do których pokochałem wracać. Sama przez lata zmieniała się i z czasem przestała przypominać mi miasto, które po raz pierwszy zobaczyłem w 2014 roku. Jednak nigdy nie szukałem w niej stałości. Szukałem przestrzeni, żeby uporządkować własne myśli. A że jest bardzo rozległa, to za każdym razem jak ją odwiedzam, mogę po niej godzinami spacerować i myśleć. W szczególności uwielbiam trasę pomiędzy Praça do Comércio, a dzielnicą Belém, która poprowadzona jest wzdłuż rzeki Tag. Nie potrafię policzyć, ile razy tamtędy szedłem.

W 2024 roku zrealizowałem swój plan z 2014 roku i przyjechałem do Lizbony, aby wyruszyć w pieszą podróż, którą około 5 tygodni później zakończyłem w prowincji A Coruña w hiszpańskiej Galicji (była to druga próba przebycia tej trasy, bo pierwszą pokrzyżowała pandemia Covid-19 w 2020). Historia tej podróży wymaga jednak osobnego wpisu, bądź nawet kilku.

Nie ma co udawać, że rok 2025 był dla mnie łatwy. Nie był. Może za jakiś czas będę o nim myśleć, jako o tym, który mnie zmienił i pozwolił mi coś ważnego przeżyć i zrozumieć. Teraz jednak nie czas na popędzanie wniosków i szycie prostych wyjaśnień dla złożonych życiowych historii.

Lizbona znowu na moment przyniosła mi wytchnienie.

Poeta znaczy symulant.
Tak w udawaniu celuje,
Że udaje nawet, iż bólem
Jest ból, który naprawdę czuje.

A czytelnicy wiersza
W czytanym bólu widzą znak
Nie tych dwóch, które miał poeta,
Lecz tego jednego, którego im brak.

I tak sobie krąży po torach,
Rozum nasz śmiesząc wielce,
Ta kolej zabawkowa,
Której na imię serce.

– Fernando Pessoa, Autopsychografia 
Przełożył: Michał Lipszyc

Porter najsłynniejszego portugalskiego poety Fernando Pessoi znajdujący się we wnętrzu kawiarni Cafe Bertrand, przy Livraria Bertrand Chiado – najstarszej księgarni na świecie (zał. 1732 roku), do której bardzo często przychodził Pessoa. Autor zdjęcia: Paweł „Nowy” Nowak (2026)

Dzięki wsparciu czytelniczek i czytelników mogę przeznaczać więcej czasu na research i samodzielne pisanie artykułów na ten blog. Jeśli publikowane tutaj treści są dla Ciebie wartościowe, dorzuć symboliczną cegiełkę do mojej pracy. Dziękuję!